หิมาลัย มาจากคำว่า หิม (ละอองน้ำแข็ง, ความหนาว) และอาลัย (ที่พัก) แปลอย่างเรียบง่ายว่า ที่พำนักแห่งหิมะ

ส่วนยอดเขาเอเวอร์เรสอยู่ในเทือกเขาหิมาลัย มีชื่อตามภาษาท้องถิ่นว่า สักการะมาตา (Sagarmatha*) มีความหมายว่า "มารดาแห่งฟากฟ้า" ซึ่งมีความไพเราะมากกว่าชื่ออีตาเซอร์เอเวอร์เรสผู้ไม่เคยแม้จะมาเหยียบที่ตีนเขา กะอีแค่ส่องกล้องมองจากไกลๆ แล้วทะลึ่งเอาชื่อตัวเองมาตั้งเป็นชื่อยอดเขา t(- -* (นอกเรื่องไปนิดขออภัย..)

เมื่อกลางปี 46 ผมได้เดินทางไปจาริกแสวงบุญบนเทือกเขาหิมาลัยเสียเกือบเดือน ความรู้สึกแว่บแรกที่ผุดขึ้นมาในสมองเมื่อได้แหงนหน้ามองเทือกเขาอันยิ่งใหญ่นี้ คือ มนุษย์เรามันก็แค่เศษเสี้ยวของโลกนี้จริงๆ เทียบไม่ได้เลยกับธรรมชาติอันยิ่งใหญ่...

ตลอดเวลาที่อยู่บนนั้น รอบกายถูกรายล้อมด้วยทิวเขาขาวโพลนประดุจว่ากำลังอยู่ในอ้อมกอดแห่งขุนเขา ...สวยงาม น่าหลงใหล ยิ่งใหญ่ ท้าทาย ประทับใจ สงบนิ่ง โหดร้าย หนาว (แต่ยังทะลึ่งสระผมทุกวัน) เหนื่อยชิบหาย เมื่อไหร่จะถึงวะ... และอีกมากมายความรู้สึกในใจที่มีให้กับเทือกเขานี้

แต่ เรื่องมันมีอยู่ว่า...
อันตัวผมไม่ใช่เทวดา ไปอยู่ที่หิมาลัยเกือบเดือนย่อมมีกินมีอึ ใช่ว่าอิ่มทิพย์ไม่ต้องขับถ่าย ใช่แล้ว ที่พูดๆ มานี่ มันกำลังจะเข้าเรื่อง อึ น่ะแหละ

พอคุยกันใน IRC เรื่องการอึที่เชิงเขา อธิบายอย่างไรลุงเซก็ไม่เข้าใจซะทีว่าทำไมถึงต้องทำแบบนั้นแบบนี้ตอนอึ เลยเกิดแรงฮึดพยายามวาดภาพประกอบมาให้ลุงเซดู พอวาดเสร็จสรรพลุงเซก็หายไปจาก IRC เสียดื้อๆ ทิ้งความคับแค้นใจและไฟสุมอึไว้ให้ผมอยู่เบื้องหลัง เมื่อระบายความแค้นกับลุงเซไม่ได้ ก็ขอระบายกับคนที่เดินผ่านไปมานี่แล หากจะแค้นก็ไปแค้นตัวต้นเหตุก็แล้วกัน q(- - )p

ว่ากันด้วยเรื่องอึ... เทือกเขาหิมาลัยเป็นภูเขาสูงชัน (มันชันจริงๆ นะ ลืมภูเขาของเมืองไทยไปได้เลย) ที่ราบนั้นมีอยู่น้อยนิดแถมส่วนใหญ่ยังเป็นทุ่งหญ้าไม่มีต้นไม้กำบัง การจะอึอย่างสบายใจไร้ผู้คนมาพบเห็นนั้น ทางเดียวที่คุณต้องทำคือเดินหลบไปอึตามเชิงเขาครับ (กลั้นอึเดินไปซัก 500-700 เมตรจากแคมป์ แล้วหาซอกเขาที่สะอาดสะอ้านไร้คนมาอึก่อนหน้า หากมีไม้พุ่มเตี้ยๆ ช่วยกำบังตาด้วยก็ถือว่าเป็นชัยภูมิชั้นยอด) เมื่อเลือกจุดปฏิบัติการอันเหมาะเหม็งได้แล้วก็ถลกกางเกงลงยองๆ นั่ง ขยับเล็กน้อยพอถนัด

ท่ามาตรฐานเวลานั่งอึ ก็ต้องหันหน้าออกไปนอกภูเขาเพื่อชมนกชมไม้และดูต้นทาง จากภาพจะเห็นว่าก้นจะหันเข้าหาแนวลาดชันของภูเขาทำให้มีระยะช่องว่างระหว่างก้นและพื้นดินไม่มากนัก จึงต้องระวังตัว อาจจะต้องโหย่งๆ ก้นเล็กน้อย มิเช่นนั้นก้นอาจจะไประพื้น หรือระอะไรบางอย่างที่ปล่อยออกมาจากก้น

แล้วถามว่า ถ้านั่งท่านี้มันลำบากนัก ทำไมไม่หันไปอีกทางล่ะ? ระยะห่างจะได้เพิ่มขึ้น

จากภาพจะเห็นว่า เมื่อนั่งหันหน้าเข้าภูเขา แม้ระยะห่างระหว่างก้นกับพื้นจะมากขึ้นก็จริง แต่จุดศูนย์ถ่วงของร่างกาย (Center of Mass; CM) บริเวณสะโพกจะรั้งน้ำหนักให้ตกไปทางด้านหลัง กอปรกับสรีระของเท้ามนุษย์เราไม่เหมาะกับการยกปลายเท้าขึ้นนานๆ (ไม่เชื่อก็ลองยกปลายเท้าขึ้น เทียบกับการเหยียดปลายเท้าลงสิ) แต่! ที่สำคัญคือนี่ต่างหาก ก็ถ้าคุณนั่งอึเพลินๆ แบบไม่ระวังตัว...

ก็อาจเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ได้... (กรุณาไปจินตนาการเองว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป)

ยังครับ! ปัญหายังไม่หมดเพียงเท่านี้
แม้จะนั่งอึอย่างถูกทิศถูกท่าแล้ว แต่ในกรณีที่เป็นวันมามาก (กินเข้าไปมาก ก็ออกมามาก) การนั่งยองอึอยู่เฉยๆ ก็อาจทำให้ของที่ออกมากองสุมจนล้นขึ้นมาท่วมก้นได้

ดังนั้นจึงต้องใช่วิธีอึไปพลางเคลื่อนที่ไปข้างหน้าไปพลาง เพื่อกระจายปริมาณของที่ออกมาไม่ให้กองสูงขึ้นมาชนกับก้น

ในกรณีที่อึแบบเคลื่อนที่ไปข้างหน้าจนชำนาญแล้ว อาจทดลองฝึกนั่งอึแบบ Moonwalk โดยการเคลื่อนที่ถอยหลังก็เท่ห์ไม่หยอก เพียงแต่ต้องรอบคอบหน่อย ควรระวังหลังมิให้ใบหญ้าด้านหลังบาดก้น หรือดีไม่ดีอาจเคลื่อนที่ตกเหวแบบไม่รู้ตัว.... เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้

ขึ้นต้นอย่างโรมานซ์ แต่ลงท้ายด้วยอึ...
โอ้ ชิท....

* Sagarmatha เป็นชื่อเรียกของชาวเนปาล ส่วนชาวธิเบตเรียกว่า Chomolungma มีความหมายว่า "มารดาแห่งปฐพี"